Get Adobe Flash player
خانه گفتگو و مناظره ها اى جماعت از خدا بترسيد!
(0 votes, میانگین 0 از 5)

imam

عبد الكريم بن عتبه نقل می کند:

روزى در مكّه نزد امام صادق عليه السّلام بودم كه گروهى از معتزله نزد آن حضرت آمدند، در ميانشان عمرو بن عبيد بود و واصل بن عطاء و حفص بن سالم و جماعتى از رؤسايشان، و اين زمانى بود كه وليد (خليفه بنى مروان) به قتل رسيده و ميان أهل شام اختلاف افتاده بود، پس اين گروه به سخن پرداخته و خطبه خواندند و كلام را به درازا كشاندند.

پس آن حضرت عليه السّلام به ايشان فرمود: سخن بسيار گفتيد و كلام را طولانى ساختيد، يكى از ميان خود انتخاب كنيد تا با همان حجّت شما با كلامى موجز سخن گويد.

پس عمرو بن عبيد انتخاب شده و مطلب را با اطناب در كلام رساند، و از مطالبى كه گفت يكى اين بود:

أهل شام خليفه خود را كشتند، و خدا برخى از ايشان را به دست ديگرى مضروب ساخت و كارشان را به اختلاف و تشتّت كشاند، در اين موقعيّت ما مردى را يافتيم كه برخوردار از دين و عقل و جوانمردى و معدنى براى خلافت است، او كسى نيست جز محمّد ابن عبد اللّه بن حسن، و قصد آن داريم بر او گرد آمده و بيعت كنيم، سپس كار خود را با او ظاهر كنيم، و مردم را به سويش بخوانيم، پس هر كه با او بيعت كرد ما با اوييم و او از ما است، و هر كه ما را ترك كند، دست از او برداريم، و هر كه عليه ما شمشير كشد بر ستمى كه كرده با او به جنگ و جهاد پردازيم تا او را به حقّ و أهل آن بازگردانيم، و ما بسيار مايليم كه آن را بر شما عرضه كنيم، زيرا ما بسيار به شما نيازمنديم، و آن به جهت فضل شما و بسيارى شيعيانتان مى ‏باشد.

پس وقتى كلامش به پايان رسيد امام صادق عليه السّلام فرمود: آيا رأى همه شما همان است كه عمرو گفت؟

گفتند: آرى،

پس آن حضرت حمد و ثناى الهى گفته و بر رسول خدا صلوات فرستاد آنگاه فرمود: ما تنها زمانى به خشم آييم كه معصيت خدا شود، پس در صورت اطاعت خداوند ما راضى و خشنوديم.

اى عمرو به من بگو ببينم اگر امّت قلّاده حكومت خود را بر گردن تو انداخته و تو را بى هيچ خونريزى و مشكلى حاكم كرده و بگويد: «هر كه را كه خواهى به ولايت رسان» تو چه كسى را انتخاب مى ‏كنى؟

عمرو گفت: من خلافت را در شورايى ميان مسلمين قرار مى‏ دهم.

فرمود: آيا ميان تمام امّت؟

گفت: آرى.

فرمود: ميان فقيهان و أهل خيرشان؟

گفت: آرى.

فرمود: ميان قريش و غير آنان؟ ميان عرب و عجم؟

گفت: آرى.

فرمود: بگو ببينم اى عمرو، آيا أبو بكر و عمر را مى‏ پذيرى يا از آن دو تبرّى مى‏ جويى؟

گفت: مى ‏پذيرم.

فرمود: اى عمرو اگر تو فردى بودى كه از اين دو تبرّى مى ‏جستى براى تو مجاز بود كه خلافشان رفتار كنى، و گرنه با آن دو مخالفت كرده‏ اى، زيرا عمر بدون هيچ مشاوره‏اى خلافت را به أبو بكر داده و با او بيعت نمود، سپس أبوبكر نيز بدون مشورت عهد خلافت را به او داد، سپس عمر آن را به شورا ميان شش نفر نهاد. و احدى از انصار جز اين شش نفر از قريش را در آن راه نداد، سپس سفارشى ميان مردم كرد كه من فكر نكنم نه تو و نه اصحابت از آن خوشتان بيايد.

گفت: چه كرد؟

فرمود: به صهيب دستور داد تا سه روز نماز را بر مردم اقامه كند، و فقط اين شش‏ نفر مشاوره كنند، جز عبد اللّه بن عمر كه حقّ مشاوره با او را دارند ولى او رأى و نظر ندارد، و به جماعت حاضر از مهاجر و انصار گفت: اگر پس از گذشت سه روز آن شش نفر از كار فارغ نشدند همه را گردن زنيد، و اگر چهار تن از ايشان پيش از گذشت سه روز اجماع كردند و دو نفر مخالف بود، گردن دو نفر زده شود. آيا شما جماعت حاضر راضى به اينكار هستيد كه امر خلافت را بنا به رأى عمر اينگونه به شورا ميان مسلمين قرار دهيد؟

گفتند: نه حاضر نيستيم.

فرمود: اى عمرو، دست از اين كار بردار، فكر مى ‏كنى اگر با اينكه گفتى (محمّد بن عبد اللّه بن حسن) بيعت كنى و تمام امّت بر اين كار اجماع كنند، و پس از آن كارتان به مسأله مشركين نامسلمانى كه جزيه نمى ‏دهند بكشد، آيا نزد تو يا صاحبت علمى هست كه همانند سيره رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله درباره مشركين در جزيه رفتار كنيد؟

گفتند: آرى.

فرمود: پس چه مى‏ كنيد؟

گفتند: ابتدا ايشان را به اسلام مى‏ خوانيم، و گرنه آنان را امر به پرداخت جزيه مى ‏كنيم.

فرمود: و اگر مجوس و أهل كتاب بودند چه؟

گفتند: هر چند مجوس بوده و أهل كتاب باشند

فرمود: و اگر بت پرست و بندگان آتش و حيوانات بوده و أهل كتاب نبودند چه؟

گفتند: فرقى نمى ‏كند همه يكسانند.

فرمود: بگو ببينم آيا از قرآن خبر دارى؟

گفت: آرى.

فرمود: در آيه:

«با كسانى از كتاب داده‏ شدگان (جهودان و ترسايان) كه به خداى و روز واپسين ايمان نمى ‏آورند و آنچه را كه خدا و پيامبر او حرام كرده‏ اند حرام نمى ‏شمارند و دين حقّ را نمى ‏پذيرند كارزار كنيد تا آنگاه كه به دست خود جزيه دهند در حالى كه خواران (أهل تسليم و خضوع) باشند/توبه: 29»


خداوند استثناء قائل شده و أهل كتاب را مشروط ساخته، با اين حال آيا اينان و كسانى كه كتابى ندارند يكسانند؟

گفت: آرى.

فرمود: از كه اين مطلب را گرفته‏ اى؟

گفت: از مردم شنيده ‏ام كه آن را مى ‏گويند.

فرمود: آن را رها كن، اگر جزيه ندادند و تو بر ايشان غالب شدى با غنيمت چه مى ‏كنى؟

گفت: خمس آنرا خارج و بقيّه چهار پنجم را ميان جنگجويان تقسيم مى‏ كنم.

فرمود: آيا همه را فقط ميان جنگجويان تقسيم مى ‏كنى؟

گفت: آرى.

فرمود: با اينكار با كردار و سيره رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مخالفت نموده‏ اى، و ميان من و تو فقيهان مدينه و مشايخ ايشان حاكم، از هر كدام بپرسى بى هيچ اختلاف و منازعه‏ اى خواهند گفت كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با اعراب مصالحه كرد به شرطى كه آنان را در سرزمينهاى خودشان رها سازند و اينان نيز هجرت نكنند، و در صورت جنگ به كمك آن حضرت آمده و همراه او بجنگند، و هيچ غنيمتى به ايشان نرسد، و تو مى‏ گويى ميان همه شان تقسيم مى‏ كنم، با اين سخن با شيوه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله درباره مشركين مخالفت كرده‏ اى

اين را رها كن، بگو ببينم نظرت در مورد صدقه (زكات) چيست؟

عمرو اين آيه را:

«همانا صدقه‏ ها (زكات) براى نيازمندان و درماندگان و كاركنان بر آن و ... است/توبه: 60»

تا آخر تلاوت كرد،

حضرت فرمود: آرى ولى چگونه آنها را تقسيم مى ‏كنى؟

گفت: آنها را هشت قسمت مى ‏كنم، و هر قسمت را به گروهى مى ‏دهم.

حضرت فرمود: اگر تعداد گروهى ده‏ هزار نفر بود و گروهى ديگرى فقط يك نفر داشت، يا دو يا سه نفر بودند چه؟ نكند همان مقدار كه براى اين يك نفر تخصيص مى ‏دهى همان را براى آن ده هزار نفر قرار مى‏ دهى؟

گفت: آرى.

فرمود: با صدقات أهل شهر و باديه نشينان چه مى‏ كنى؛ آيا همه را يكسان و مساوى قرار مى‏ دهى؟

گفت: آرى.

حضرت فرمود: با سيره رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در تمامى موارد مخالفت كردى، آن حضرت را عادت بر اين بود كه صدقه باديه نشينان را در همان جا و مال أهل شهر را در شهر تقسيم مى‏ فرمود، و بطور مساوى ميانشان پخش نمى ‏كرد، بلكه تعدادشان را در نظر داشت، و آنچه مى ‏ديد و همان تعداد كه حاضر بودند.

اى عمرو اگر در سينه ‏ات مطلبى است مخالف آنچه مى ‏گويم؛ تمام فقيهان أهل مدينه و مشايخ آنان بدون هيچ اختلافى همه تأييد مى ‏كنند كه سيره پيامبر همين بود كه گفتم.

سپس روى بجانب عمرو نموده و فرمود:

اى عمرو، از خدا بترس، و شما نيز اى جماعت از خدا بترسيد! زيرا پدرم مرا حديث كرد- و او بهترين أهل زمين و داناترينشان به قرآن و سنّت نبوىّ بود- كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود:

«هر كه بر مردم شمشير كشيده و ايشان را سوى خود بخواند، در حاليكه ميان مسلمانان داناتر از او باشد، يك چنين فردى گمراه است و زورگو»

منبع : کتاب شریف الاحتجاج/طبرسی

افزودن نظر


تاریخ امروز

امروز : يكشنبه
25. آذر 1397
7. ربيع‌الثاني 1440
16. دسامبر 2018

اوقات شرعی



آخرین نظرات